Pilot.

Lola siedziała sobie w mieszkanku Aarona na Arsenalu i przeglądała jego fotki. I nagle jej się wyrwało:

– Geeeez, Aaron! Wyrzucę z łóżka Maxwella i Daniela, tylko chodź do mnie!

A on na to wszedł do salonu i uśmiechnął się zachęcająco. Pomyślał sobie: „Muszę się jakoś odstrzelić”, po czym poleciał do garderoby mierzyć szmatki.

– Aaronku, chodź do mnie ze swoimi zajebistymi oczkami! Wywalę cały harem z domu tylko dla ciebie! – zapiała coraz bardziej zachwycona fociami Ramseya Lola.

A on stał pośrodku garderoby i myślał głośno:

– W co ja się ubiorę?

– Nie musisz w nic! – odkrzyknęła Lola, o mało nie rozpływając się z rozkoszy na samą myśl o nagim torsie cudnego Walijczyka.

Udał, że jej nie słyszy, przymierzając wiele strojów, lecz nie mogąc się na nic zdecydować.

– To ja poproszę pod krawat, kochanie – usłyszał głos Loli stojącej w drzwiach garderoby w iskierkami w oczach. Ramsey nie potrafił jej odmówić, założył swój najlepszy garnitur i poszedł do niej. Jednak, nie wiedzieć czemu, chwilę później koszuli już nie było. A Lola jedynie wydawała z siebie ochy i achy nad jego urokiem.

On uśmiechnął się, widząc jej zadowolenie, a im bardziej się uśmiechał, tym bardziej Lola była zadowolona, a im bardziej była zadowolona, tym bardziej się uśmiechał:

– Jak ty się ładnie uśmiechasz – powiedziała Lola, nie mogąc oderwać od niego wzroku.

– Ajj tam – odparł skromnie Aaron.

– Nie aj tam, tylko tak! – zaprotestowała żywo.

Przez chwilę bronili swoich racji, jednak Ramsey w końcu powiedział:

 – Dość! Nie kłóćmy się, bo jesteśmy na to zbyt fantastyczni, możemy spożytkować ten czas inaczej.

– O tak, z ochotą! – zakrzyknęła gorliwie Lola.

– Fantastycznie – odparł rozradowany.

– Och, Aaron, jakiś ty uroczy – dopowiedziała, cmokając chłopaka w policzek

Uśmiechnął się rozkosznie.

– Napijmy się herbaty! – zawołał, wyciągając ze swojej torby treningowej żółte pudełko. – Żartowałem – powiedział, widząc zawahanie Loli.

– Ojej, kochanie, żarcik ci się wyostrzył! – nadal była zachwycona. – Ale ja wolę coś ponad herbatę – dodała uwodzicielsko

– To może chodź do łóżka? – zaproponował.

– O taaaaaaaaaaaaaaaaaak! – zawołała za głośno, tak że pewnie usłyszeli ją aż w Chelsea.

I rzeczywiście, usłyszeli w Chelsea, gdyż Iza aż się obudziła. Była później tak zestrojona, że Torres musiał ją długo pocieszać, by w końcu doszła do siebie. Wściekła zadzwoniła do Loli, przez co w mieszkaniu Aarona rozległ się bardzo irytujący dzwonek telefonu Loli.

– Czeeego? – zapytała wściekła Lola, bo jej przerwali schadzkę.

– Bądźcie ciszej, bo mam za sobą długi wieczór – warknęła w słuchawkę Iza. – I chcę spać – dodała, ziewając, ale zamiast odpowiedzi na pytanie Iza usłyszała tylko:

– Aaron, ciiicho!

Zdziwiony spojrzał na Lolę, która widać przerwała mu... składanie koszuli.

– Dobrze, już jestem grzeczny.

Lola westchnęła, po czym wróciła do rozmowy z Izą. 

– Wybacz, ale Aaron robi herbatę i baardzo się tłucze – powiedziała, mając nadzieję, iż ta nie wyczuje w jej głosie drobnego kłamstewka. 

– Rozumiem. Tylko błagam, niech robi tą herbatę ciszej. Cały Londyn was słyszy. A Fernando powiedział, że jak mnie jeszcze raz obudzicie, to on się zajmie Aaronem.

– Trzęsę się ze strachu – zironizował Ramsey z miną zawadiaki.

– Aaron! – warknęła Lola. – Do łóżka chodź! Iza, dopieść Nando i miłych snów.

Grzecznie udał się do sypialni, gdzie już czekała Lola. Tylko westchnęła, spojrzała na swego towarzysza pozbawionego koszulki i zgasiła lampkę, nakazawszy mu gestem położyć się obok niej.

– A powiesz tylko słowo Danielowi!

– Oj tam, oj tam – uciął z tym cudownym uśmiechem, cmokając ją w policzek.

Lola westchnęła.

– Ale daj buzi!

*koniec odcinka pilotażowego*

Lola: Well, pilot powstał sobie przypadkiem pewnego pięknego (?) wieczora jakieś półtora roku temu i w sumie miał wersję wzmocnioną wizualnie, ale nie pasowała. Pilot jest też chujowy, przyznajemy bez bicia, ale spokojnie, kolejny odcineczek wam wszystko zrekompensuje. I uwaga, autorki nie odpowiadają za urazy na tle psychicznym, fizycznym i psychofizycznym (czyt. Spadanie z fotela ze śmiechu, nadwyrężenie mięśni brzucha śmiechem, zadławienie pitą wodą z powodu śmiechu etc).

Iza: Popierdolone, aż braknie słów.

Marta: A ja mam tylko nadzieję, że nie weźmiecie nas za totalne idiotki. Wesołych świąt!