Odcinek 5.

Lola rozsiadła się wygodnie na kanapie i z głupim uśmiechem pomachała wszystkim zgromadzonym.

– Długo nas tu nie było… Aż zdążyłam się stęsknić…

– Ostatnio to ty tylko tęsknisz za marmoladą – odgryzł się Ramsey, wszedłszy do pokoju z… uwaga, fanfary, marmoladą.

– No siema, siema – zawołała Iza.

– Lola, ty na serio jesteś w ciąży? Czy tylko udajesz przed Aaronkiem? – spytała się Marta.

– Siemka – przywitał się Javi, jakby zgaszony entuzjazmem Marty.

– Elo – mruknął Torres, przeżuwając sezamka.

Lola westchnęła z politowaniem, spojrzawszy na wyraźnie zaokrąglony brzuszek.

– Mój neurolog twierdzi, że tak.

– Ginekolog – poprawił ją Ramsey, chowając twarz w dłoniach. Po chwili jednak wrócił do wyszczerzu godnego idioty… A nie, po prostu Aarona Ramseya. – No siema wam.

– Macie coś do jedzenia? – zapiszczała Marta. – Będę cioooooooocią – pobiegła do Loli ją tulić.

– Sezamki! – krzyknął w odpowiedzi Torres, uśmiechając się szeroko.

– Fuj, a coś bardziej konkretnego ?– włączył się do rozmowy Javi.

– Nie duś! – odpiszczała Lol. – Poza tym, jaki ja bym miała interes wkręcać Aarona? 

– Marmoladę.

– I paluszki cebulowe – wtrąciła Iza.

– A tak swoją drogą, sis, jak się czuje Iker? – dodała jakby nawet z troską.

– Wina hormonów – skwitował Ramsey. 

– Iker, phi, chodzę z Javim! Poza tym, 3 miesiące pauzy.

– A nie macie czegoś konkretniejszego? – zapytał się Javi, bo Marta zapomniała o swoim głodzie.

– Macie trójkąt! – zapiała Lol. – My też swego czasu mieliśmy! 

Aaron warknął z wściekłością:

– Bogu dzięki, że to nie jego dziecko!

– Ciasteczko? – zaproponowała Iza, podstawiając Javiemu pod nos talerz ciastek.

– Tak, dzięki.

– Hmmm… Ramsey, przynieś Javiemu kiełbasę! – warknęła na niego Lola, udając, iż wcale nie słyszy kolejnej uroczej sugestii Walijczyka. – I MI TEŻ!

– Czyje dziecko? – wtrącił się Torres.

– Ramseya, na mojego pecha. Jak będzie miało gust i talent po tacie, pieprznę się z wieży Ajfla – prychnęła Lola.

– Sis, nie przesadzaj, Aaron to uroczy młodzieniec – wtrąciła się Marta.

– A czyje mogło być? – nalegał Piegowaty.

– Jakby miało talent Tyczki, samo by się z tej wieży pieprzło – odgryzł się Aaron, wróciwszy z kiełbasą, którą podetknął Javiemu pod nos.

– Dzięki – mruknął Hiszpan z Baskonii.

– Sis, urocza to jestem ja. On jest nieogolony – i tutaj L. zaczęła chichotać jak nawiedzona.

– Znowu?

– Max zabrał do Paryża wszystkie maszynki. Że niby dla Zlatana – westchnęła Lola, podgryzając kiełbasę maczaną w marmoladzie. – Jak ja kocham żywiecką i truskawki. Skusi się ktoś? 

Wymowne spojrzenie Aarona mówiło wszystko.

– Ja! – krzyknął Torres.

– Ja, ja, ja! – przypomniała sobie o głodzie druga z bliźniaczek. Jakkolwiek chyba nie brzmi to zbyt logicznie, bo bliźniaczki są zawsze dwie, nie?

– Dobra ta kiełbasa! – skomplementował Javi.

– Częstujcie się – rozszczerzyła się Lol. – Wiecie, przywieziona z domciu!

– A podobno tylko Lol jest w ciąży – westchnął na to Rambo.

– Sugerujesz coś? – zapytała się mądrzejsza z sióstr Aarona.

– Kiełbasę. Z marmoladą – burknął ten.

– Aaronie Ramseyu, mów, co myślisz! – warknęła Polka.

– To on myśli? – szczerze zdziwiła się Lola, po czym – klasycznie już dla siebie – zaczęła głupio chichotać.

– Możliwe, że nie… – zwątpiła Marta.

– Ciekawe, kogo dziecko by to było – zadumał się jej baskijski chłopak. Biedny Iker, Marta rzuciła go dla wiecznie nieogolonego zdrajcy narodu Basków.

– Zrobił mi dziecko, na Boga! – prychnęła Lol. Widocznie od chwili odkrycia ciąży jakoś nieszczególnie była piłkarzykowi od siedmiu boleści za ową wdzięczna. Co się dziwić, kilogramy pojawiły się nagle i po diable.

Chociaż żaden Diabeł w jej ciąży akurat palców – czegoś innego – nie maczał.

– No chyba nie tej brazylijskiej tyczki – warknął Ramsey.

– To te dziecko jest Aarona? Gratuluję, chłopie – Javi klepnął Aaronka po plecach.

– Też nie podejrzewałam, że odkryje, jak się robi dzieci – zaszydziła L. Aaron spąsowiał, ale co mu tam, uśmiechnął się po chwili triumfalnie:

– Moje, bo czyje niby?

– Nooo, wiesz… – siostra ciężarnej była zmieszana. Wyraźne. Wszak reputacja swoje robi, podobnie jak skłonności do sypiania z... cóż, z kim popadnie.

– Eeeej – zajęczał Fernando. – A co myślicie o mojej fryzurze? – wywalił ni stąd ni zowąd, nie zwracając uwagi na niezwykle ciekawy temat o dzieciach.

– Nikomu się ona nie podoba, nie przeszkadzaj – mruknęła siedząca obok niego blondynka.

– Ale mówiłaś, że mi ładnie.

– Mówiłam, że ci lepiej niż w tej zabójczo oczojebnej jajecznicy, jaką sobie sprezentowałeś tuż przed ścięciem. Między innymi dlatego kazałam mu te kudły obciąć – wytłumaczyła Iza.

– Dobra, ty już się wypowiedziałaś. Jak podoba się moja fryzura reszcie społeczeństwa?

– Mi się nie podoba, Wyglądasz jak pała z więzienia – Marta nie owijała w bawełnę. W gruncie rzeczy, żadna nowość.

– Wiesz, stary, ja nic do niej nie mam – przyznał się Javi. W Monachium musieli chyba zacząć biednych piłkarzy posyłać na zajęcia z dyplomacji, niekoniecznie z języka niemieckiego.

– Też bym wolała mieć małego Andrade – przybiła siostrze piątkę L., domyślając się w mig, o co chodzi. – Przynajmniej umiałby grać w piłkę i miałby urocze siostry… – i tutaj się rozmarzyła na amen.

– Torres, masz sezamki? – Ramsey słusznie wyminął temat fryzury i pewnego Brazylijczyka.

– Źle ci tak. Wolę jajecznicę. Tak w ogóle… Zjadłabym jajecznicę. Na smalcu. Z boczkiem... – dodała Lola, nie zważając na fakt, iż uprzednio wcisnęła w siebie około kilograma kiełbasy z wielkim, mniej więcej półtora litrowym słojem marmolady o smaku truskawek. Bo czy ona z tych truskawek była, to inny temat.

– I z pomidorami – rozmarzyła się Marta.

– Jedyny Javi umie docenić prawdziwe piękno! Nie, Aaron, nie mam sezamków. Chyba, że powiesz, że jest mi dobrze w krótkich włosach!

– Jak zrobicie, to i z pomidorami – Lol jej zawtórowała.

– Ciekawa jestem, kto nam zrobi – zaśmiała się jej siostra. Głośno, wyraźnie, bardzo sugestywnie.

– Mogę ja? –  Javiemu zaświeciły się oczy, po czym podreptał do kuchni.

– Jest ci debilnie – skwitował Ramsey. – Lol, gdzie schowałaś ostatnią partię sezamków? – zapytał, ignorując znaczące spojrzenie Loli.

– To już nawet Javi bardziej dba o nasze dziecko niż ty…

– Javi spełnia wszystkie moje zachcianki – uśmiechnęła się blondynka. – A to też można podciągnąć pod nią, soł…

– Poza tym, zrobiłem to dla Izy! Cały czas powtarzała mi, że jestem stary, to się odmłodziłem – dodał Torres.

– Wolę cię starszego – mruknęła blondynka, sięgając po sezamka kurczowo trzymanego przez Torresa.

– Ty nie zasłużyłaś – mruknął ten i wyrwał jej sezamka, zjadając go. – A ty, Ramsey, się nie znasz!

– Iza, a nie mogłaś kupić mu czarnej farby po prostu i zafarbować w nocy? – nagle obudziła się Lola. – Torres, nie wierzę, ale aż ci przytaknę!

– Torres, i tak wyglądasz młodo – przyznała Marta

– W sumie planowałam to! Przynajmniej nie byłby taki rudy jak teraz – mruknęła Iza.

– Rudy, hahahahhahah – nie mogła druga blondynka.

– Zaczynam tęsknić za moimi Baskami – zasmuciła się głupiutka siostrzyczka, kiedy Ramsey wymaszerował obrażony w poszukiwaniu sezamków.

– Jak tam jajecznica, słońce moje, Javi? – zapiała Marta. Jakby na złość. Albo przez przypadek. Nieważne.

– Zaaaaraz będzie! – odkrzyknął.

Istotnie, po kilkudziesięciu sekundach Martinez przyniósł do salonu tackę z sześcioma porcjami jajecznicy. Parującej. Z pomidorami, bekonem, na masełku.

– Weźcie się – prychnął Fernando. – Ramsey, nie znajdziesz ich, nie męcz się – krzyknął w jego stronę.

– Awwwww – znowu zapiała jego prywatna dziewczyna, całując Baska w usta. – Dziękuję.

– Chciałam na smalcu – westchnęła L., ale zabrała się natychmiast za pałaszowanie. – DOBRA!

– Smalcu nie było – posmutniał Javi.

Chwilę później jednak znów jej się wzięło na doła. Pieprzone hormony.

– Ten cholerny Ramsey to już nawet się o mnie nie stara – zachlipała nad talerzem. – Zmajstrował dzieciaka, to myśli, że już nie musi….

– Mmmm, pyszne, kochanie – zaczęła, znowu, słodzić Javiemu jej droga, mądrzejsza i posiadająca jaśniejsze włosy siostrzyczka.

– Tacy są faceci – mruknęła Iza.

– Nie martw się, sis, zadzwonię po Maxa? – wpadła na pomysł Marta.

– Aż mam ochotę mu oznajmić, że to nie jego dziecko! – zawołała głośno rozżalona szatyneczka. – Max odwala rodzinne obowiązki – dodała.

– TO KOGO, KURWA? – znowu dopytywała się wybranka jedynego Baska z towarzystwa. I jedynego mniej-więcej normalnego faceta, ale o tym ciii! – Eh – dodała. – Dzieciaty, to odwala.

– JAK TO NIE MOJE DZIECKO?! – zawył z kuchni, a może łazienki – kogo to obchodzi? – Walijczyk. 

– TWOJE, KURWA! I WŁAŚNIE TEGO NAJBARDZIEJ ŻAŁUJĘ, ŻE TWOJE! – odwarknęła mu przyszła matka. – A mi bez niego tak źle…. Ale dziewczynki są słodkie!

– Są, są, są, ale moje i Javiego dzieci będą słodsze – rzuciła Marta.

– Najpierw się ich doróbcie – wystawiła jej język. – Bo ja już za parę miesięcy będę mieć małego Ramseya.

Po chwili smutnej ciszy dodała:

– Ej, a tak w sumie można sfałszować testy na ojcostwo?

– To będzie… dziwne – przyznała Marta, mając na myśli małego, rozwydrzonego Ramseya. Chyba.

– Nie wiem – przyznał również Javi, choć on chyba akurat na myśli miał testy na ojcostwo. Ale na pewno miał myśli, co było dość wątpliwie w przypadku dwóch pozostałych panów z towarzystwa. – Ale, misiu, chciałabyś mieć ze mną dzieci? – aż zaświeciły mu się oczy.

– Można – oznajmił pewnym głosem Torres.

– Torres, co ty taki obeznany? – kichnęła Marta.

– KURWA, TAK! – zapiała Lola. – TAK! TAK! TAK!

– No to Max będzie miał więcej obowiązków – powiedział z politowaniem Javi.

– Tak, że ci niosę kilogram korniszonów? – zapytał z kuchni – łazienki? – Ramsey. 

– Milcz, Ramsey.

– Eee… – zawiesił się Fernando. Iza popatrzyła na niego z uniesioną brwią, wyczekując odpowiedzi. – No tak tylko… Czytałem. Kiedyś.

– Taaak, Javi, chcę! – zapiszczała blondynka.

– Pomyśl, jaki piękny będzie jego mały obowiązek – rozmarzyła się Lola. – Iker będzie niepocieszony – dodała po chwili.

– Będzie miał orzechowe oczy… Już to widzę – zawtórowała jej siostrzyczka. Jednak te więzy krwi to fajna sprawa.

– To Max ma orzechowe oczy? – zdziwiła się Lola.

– Chodzi ci o Muniaina czy Casillasa? – Marcie było wszystko jedno, bo nie czaiła, o co chodzi w tej rozmowie. A to akurat była nowość. – Nie wiem. Ale ty nie masz? – zreflektowała się.

– Kochanie, a ty? – zwrócił się w kierunku Izy Torres.

– Zapomnij – syknęła blondynka.

– Czemu?

– Nie lubię dzieci. Chcesz bachora, to sam sobie zrób, mnie w to nie mieszaj!

– Młody jest za młody na dzieci przecież! – prychnęła Lol. – O Casillasie mówię. Nie wierzę, że już go nie kochasz! – po czym chwila ciszy na namysł. No bo a nuż przez te hormony zatruty przez opary lakieru do paznokci i głupoty Ramseya mózg Loli zaczął działać? – W sumie chyba mam.

– Izia, serio? Pomyśl o maluchu, wykapanym Fer, o pięknych oczach i słodkim spojrzeniu… – i tu nastąpił klasyczne rozmarzenie.

– Marta, ekhem, nie za bardzo fantazjujesz:? – przywołał ją do porządku Martinez.

– Nie.

A potem wrócił już Ramsey ze słojem korniszonów i nawet Lol pozwoliła się cmoknąć w skroń bez warknięcia, co w sumie było nowością. Widocznie pragnęła tych ogórków. No bo raczej nie Ramseya czy jego ust śliniących jej twarz.

– Javier, czyżbyś był zazdrosny? – zakpił.

– No właśnie. Takie to piękne dziecko będzie! A Iker, hm, cóż, jest niesprawny – powiedziała, co zabrzmiało dosyć dwuznacznie.

– Właśnie. Pomyśl o małym mnie – wtórował Fernando.

– Jeszcze jednym małym, rozdartym miłośniku sezamków, który nie będzie mi dawał spać w nocy? Nie, dzięki.

– Może. Trochę. Tak. Cholernie – odpowiedział Bask.

– Jesteście słodcy, Izia – skwitowała Marta.

– Dziękuję – uśmiechnęła się blondynka.

– Przekurewsko słodcy – dodał Ramsey. – Torres i tak nie podołałby ojcostwu.

– Nie ma za co – jebnęła smajla Marta. Trochę było to w stylu Loli, ale co tam!

– Nie staje mu? – Lol oczywiście nie zczaiła, o co z niepełnosprawnością biega.

– Podołałbym bardziej niż ty, Ramsey – warknął Nando.

– Siostra, nie przy Javim!

– Javi, żeby jeszcze było o kogo – odparł Ramsey w ramach pocieszenia. – Torres, wykąpałbyś to dziecko w wodzie utlenionej.

– Ale czemu? Mówisz, że niepełnosprawny. No to jestem zdziwiona, bo w sumie ostatnio chyba nie narzekałaś.

– LOLA! – warknęła Marta, bo L. nie zdawała sobie sprawy o niestosowności wypowiadanych przez nią słów. W sumie... to była Lola, więc czego siostra po niej oczekiwała? Inteligencji? Niedoczekanie pańskie.

– MA ZŁAMANĄ RĘKĘ! – sprostował Javi.

– Tak, skarbie? – Lola uśmiechnęła się cudownie, wziąwszy gryza korniszonów. – Tak w sumie mam ochotę na nutellę. Ramsey, zapierdalaj po nią! 

– Ale nie ma w domu – wytknął jej Walijczyk.

– No to zapierdalaj do Mario po nutellę!

– Balotelliego? – zdziwił się Ramsey. 

– Jasne, kurwa, bo on prowadzi sklep spożywczy.

– Ja pierdolę… – odparła zrezygnowana M.

– Aaaaaa-haaaaa. No to bez ręki w sumie bez różnicy. Jak mu staje, to jest gites – oświadczyła szatyneczka z tym swoim galowym uśmieszkiem z serii "Jestem głupia, nie oczekuj po mnie mądrych rzeczy".

– Ja na miejscu Loli obawiałbym się o geny. Twoje dziecko nie będzie zbyt inteligentne – mówił Fernando. – Jak widać, zresztą.

– A kto mówił, że to na tysiąc procent jego dziecko? – zapytała Lol, kiedy przerażony Ramsey wyleciał z domu

– Lola, proszę, nie przy TAKIEJ publiczności – jęknęła Marta.

– Lubię Javiego, swego czasu z nim spałam, sis.

– SIOSTRA! – nastąpił wybuch.

– Lola, nie powinnaś tego mówić – pokiwał głową Javi, przytulając szlochającą dziewczynę. – Ona jest bardzo wrażliwa. Ona chciała się zmienić. Dla mnie – powiedział z triumfem.

– Lola uwielbia opowiadać o swoich byłych – zironizowała Iza, zerkając znacząco na Lolę.

– A kto was, kurwa, poznał?! – wybuchła również i Lol. – Biedna, ciężarna Lola! – zawołała, po czym zginęła się z bólu. – Ten bachor to musi być mały Ramsey, kurewsko mnie kopie – warknęła. 

A był to już z szósty miesiąc ciąży, więc co w tym dziwnego, że owy bachora – Ramseya czy nie Ramseya, najmniej to ważne – kurewsko kopał?

– Przez ciebie Marcia znowu płacze. I pewnie dzisiaj znowu będzie ryk po DPM.

– Masz coś do moich byłych? Lubię ich wszystkich, z większością utrzymuję dalej kontakt!

– Jaki kontakt?! – przeraziła się Iza.

Na samo wspomnienie DPM sama się zasmuciła.

– Ale Max mówił, że mam mu nigdy czegoś takiego nie zrobić naprawdę… A tutaj mam mieć bachora z Ramseyem… chyba… Telefoniczny.

Ale smutna była dalej.

– No ja mam nadzieję! – zawołała blondynka, przysuwając się bliżej Torresa.

– Ej, sis, nie rycz. Mnie też chce się płakać – uśmiechnęła się ciepło, gładząc po wydatnym brzuchu. – Nie przespałabym się z Torresem za nic w świecie! Nie w tej fryzurze, nie z tym ryzykiem, że mnie pobijesz, Iza!

Patrząc, jak Marta nadal płacze, Javi wziął ją na ręce i odniósł do sąsiedniego pokoju, mrucząc pod nosem:

– A co, jeśli ja jej też zrobiłem bachora?

Bo dziewczyna się nie odezwała.

– No – Iza uśmiechnęła się triumfalnie. – W sumie na coś się to twoje bezwłosie przydaje – zwróciła się do Fernando.

– Odstrasza potencjalne kandydatki – przyznał Javi, wróciwszy samotnie.

– Kto komu zrobił bachora, Martínez?! – wydarła się Lol. – Ja tutaj mam depresję przedporodową, chyba zamknę się w łazience i poczekam, aż Max skończy rodzinne wizyty… – westchnęła, po czym zaczęła płakać jeszcze bardziej nad słojem ogórków

– No, Ramsey na pewno tobie. I nie jestem pewien, czy ja Marcie.

– To ja pójdę do tej łazienki po testy ciążowe, jakieś chyba nam zostały – uśmiechnęła się delikatnie. – Prawdopodobnie Ramsey! – sprecyzowała Lola. Te łzy szybko jej ustąpiły.

– Co ja? – zapytał Azza, pojawiając się wreszcie w domu. 

– Przyniosłeś mi nutellę ty.

– No tak.

– To co ty, kurwa, stoisz?! Przynieś mi do niej łyżkę! I test ciążowy dla Marty.

– Marta śpi – oznajmił beznamiętnie Javier.

– Ale test się wam przyda. A niech śpi. Jaaaavi? – zapiała Lola.

– Iza, chcę dziecko! – zażądał Fernando.

– To sobie zrób – prychnęła dziewczyna.

– Chcę z tobą.

– Ale ja nie chcę dziecka. Nie teraz.

– To kiedy?

– Trochę ci zejdzie, zanim mnie przekonasz.

– Sí, querida? – odpowiedział Bask.

– Torres, nie umiesz robić dzieci – odgryzł się Ramsey.

– Umiem. Tylko ona nie chce!

– A nie tęsknisz za mną niekiedy z tego Monachium? – po czym uśmiechnęła się przeuroczo. Ramsey nie zaprotestował, chyba nie chciał dostać wielkim słoikiem nutelli w łeb. Albo ogórkiem w nutelli.

– Nie umiesz. Ja nie pytałem L., czy chce.

– Nie – odpowiedział lakonicznie – Obiecałem Marcie.

– Iza jest bardziej uważna niż Lola. Nie da się dotknąć, dopóki się nie…

– Zamknij się – Iza walnęła go łokciem w żebra.

Z pokoju wyszła rozkudłana jak zwykle Marta.

– Czemu się tak, kurwa, tu drzecie? Nawet pospać nie można! – ryknęła.

– Dołujesz kobietę w szóstym miesiącu ciąży i… – i tu Lola przerwała, bo weszła jej siostra. – Już się wyspałaś? 

– Torres, ty nie wiesz, co to gumka. Już bardziej gumka wie, co to Torres – dopiekł mu Ramsey.

– Ramsey, proszę cię. Twoje żarty nawet śmieszne nie są – mruknął Fernando.

– Nie. Ale piszczysz na cały Londyn, jakkolwiek wielki on jest – warknęła Marta, wtulając się w wielkie objęcia swojego faceta. Cóż, najwyższy był ze wszystkich tu zgromadzonych.

– Mnie bawią – Lol po raz pierwszy od dawna stanęła w obronie biednego piłkarzyka Złomu.

– Bo masz słabe poczucie humoru.

– Bo jestem, kurwa, w ciąży! Wolno mi – prychnęła szatyneczka. – Javi, chcecie ten test? – a po chwili dodała: – Spierdalaj, Torres. Jesteś słaby w łóżku.

– Chyba cię coś po…. – odpowiedziała zła.

– A skąd ty możesz o tym wiedzieć?

– Dajcie ten test – Javi był spokojny. Wśród tych ludzi to spory sukces.

– JAKI TEST?! – ryknęła Marta.

Coś jej, widocznie, było. I nie wiadomo, czy to był zespół napięcia przedmiesiączkowego, czy owa ciąża.

– A nie wolno? Wolno, ja mam rodzić! Przez dziurę wielkości szpilki mam wydobyć na świat coś o rozmiarach dorodnego arbuza! – unosiła się dalej Lola, Ramsey zaś, całkowicie ją ignorując, podał test. 

– Obyście wiedzieli, jak to działa. 

Po kilku minutach krzyku Lol się zorientowała:

– Bo z tobą swego czasu spałam!

– No ale od "swego czasu" trochę tego czasu minęło.

– Ryczeć będziesz na porodówce – Marta była zła, baaaaardzo zła. – Mam nadzieję. O CO KAMAN Z TYM TESTEM?! – dodała.

– Na porodówce, kurwa, to sam Ramsey będzie parł! Ten jego bachora boleśnie kopie!

No i wyjaśnił się powód jej krzyków. 

– Swego czasu nie oznacza, że jesteś lepszy. Jesteś kiepski, bo nie umiesz zrobić Izie dziecka

– Maxwell też był od kopania – odciął się Javi, podłapując humor Marty.

– Kurwa, Iza, chodź, zrobimy sobie dziecko, bo mnie zjedzą.

– Nie!

– Widzicie? To nie moja wina, że nie mamy dziecka!

– A zresztą, idę do łazienki – oznajmiła wszem i wobec Javi. – Max nie kopał! 

– Max to była Tyczka.

– Moja Tyczka! – zaatakowała znów Lola, kiedy już z łazienki wróciła.

– Tyczka to była Tyczka – Marta była nadal zła. – Sisi, powiedz mi, o co chodzi z tym testem, Javi nie chciał – M. złagodniała.

Aaron spróbował Lolę pocałować, ale ta tylko mu warknęła:

– Łapy precz – po czym nagle się obudziła: – Javier, ty baskijski zdrajco! Jak ty, kurwa, śmiałeś nas zostawić samych w głębokim kryzysie?! Kurwa mać, powinnam cię za to skrócić, bynajmniej nie o głowę!

– Rychło w czas się obudziła – skomentowałam beznamiętnie Ramsey.

– Była to dobry czas. Teraz to mój Max, który jako tako w tę piłkę gra, a nie potyka się o własne nogi – natychmiast złagodniała, jak na każde wspomnienie o Brazylijczyku. Facet musiał mieć na nią zbawienny wpływ. Albo po prostu jej nie zapłodnił, tudzież umiał myśleć, czyli wszystko to, czego Ramseyowi brakowało.

– Lols, spokojnie – spróbował ugasić ją Javi.

– TŁUMACZ MI SIĘ TU, KURWA! PRZEZ CIEBIE I TYCH TWOICH ZAJEBANYCH SZWABÓW MAMY KRYZYS I KONTUZJE! I MARCELITO SIĘ KŁÓCI Z ZARZĄDEM…. – i tak dalej.

– Torres, naprawdę nie umiesz robić dzieci.

– Umiem!

– I co ja mam zrobić? – wzruszył ramionami Javi.

– Nie umiesz! Lol jest w ciąży, a Iza wciąż nie!

– Bo nie chce być!

– TŁUMACZYĆ SIĘ, KURWA MAĆ! – darła się Lola.

– Lol też nie chciała. A jest. Po co ją pytasz o zdanie?

– Z CZEGO, KURWA? – darł się Javi, bo nawet jemu nerwy już puściły. Cóż, w końcu kłócił się nie z byle kim. Znaczy się, z kobietą w ciąży, na początku trzeciego trymestru.

– Bo się nie da dotknąć bez gumki. Nie rozumiesz ty tego? Spróbuj jej zrobić dzieciaka, proszę bardzo. Nie da się!

– JA SIĘ PYTAM, O CO CHODZI Z TYM JEBANYM TESTEM, A WY MI NIE ODPOWIADACIE!!!! – ryknęła Marta.

– Z TYCH PIEDOLONYCH SZWABÓW! JOSU MÓWIŁ, ŻE CIĘ NIE PUŚCI! OBIECYWAŁ MI, ŻE CIĘ TAM NIE PUŚCI! BUDZĘ SIĘ PIĘKNEGO RANKA I CO? TY JUŻ, KURWA, W SZWABLANDII!

– Wiecie co? Jestem głodny – wtrącił Ramsey. – Nie dotknę jej! To ją spij, Torres?

– I CO? MAM SIEDZIEĆ W ZABITYM DESKI BILBAO, GDZIE GRA ZGRAJA DZIECIAKÓW?!

– TAK, KURWA! MASZ SIEDZIEĆ! PRZYNAJMNIEJ LLORENTE MIAŁBY FORMĘ! I DRUŻYNA BY SIĘ NIE SYPAŁA! A TY, KURWA, CO? TAKI DOROSŁY JESTEŚ?!

– Czemu mnie nie dotkniesz? Coś ze mną nie tak? – zaciekawiła się Iza, uśmiechając się podejrzliwie.

– W sumie racja. Winka, kochanie? – spytał Torres.

– Bez urazy, Izo, ale jedno dziecko mi starcza – obdarzył ją najpiękniejszym z uśmiechów. – Lol, a fangirlowanie Athleticowi nie mogło ci się włączyć jutro?

– Jaki pewny siebie – mruknął Torres poirytowany wesołym uśmieszkiem blondynki. – Dobra, Iza, dzisiaj cię zapładniam. Czy ci się to podoba, czy nie!

– Ramsey, nie narażaj się – warknęła ostrzegawczo. A potem zawyła z bólu, znów się kuląc. – W sumie to może mały Zlatan? – zamyśliła się głośno.

– CO, KURWA?!

– Milcz, Ramsey, ja tu myślę!… W sumie mały Zlatan jest równy hajtnięciem się z dużym Zlatanem, soł…

– CO: CO, KURWA? – nie zaczaił Javi.

– Nikt mnie nie słucha, idę spać – Marta wyszła z pokoju. Obeszło się to bez większego echa. Biedna.

– A jeśli hajtnęłabym się z dużym Zlatanem, miałabym w sumie pretekst do przebywania na stałe z Maxem… – kombinowała dalej Lol.

– CZYJE TO JEST, KURWA, DZIECKO?! – warknął Aaron.

– Sam sobie odpowiedz na te pytanie – odparł Javi.

– Jakie pytanie, Martínez? – zaciekawiła się wybudzona z transu kombinowania L. szczególnie, że wykombinowany pomysł jej się spodobał.

– Kto jest ojcem – odpowiedział machinalnie.

– A według ciebie kto? – zapytała złośliwie Lol.

– Ej, Torres, stajesz się niespiesznie mężczyzną! – zawołał Ramsey.

– Nie wiem – przyznał. W telenoweli z serii "Kto jest ojcem dziecka Loli" niełatwo było się odnaleźć. Biedny Ramsey.

Fernando mruknął coś niezrozumiałego pod nosem, a Iza siedziała z założonymi rękami i wtrącała co chwilę, że nie będą mieli dziecka, dopóki Torres nie zmieni fryzury.

– Torres, wina więcej – poradził Aaron.

– Javier, na pewno nie twoje – warknęła złośliwie Lola. – Ramseya, bo czyje inne? Chociaż kopie prawie jak mały Ibrahimović.

– Się robi! – Fernando nalał cały kieliszek wina i podał go Izie, która bez żadnych oporów zaczęła go opróżniać.

– A przewrotkę zrobił? – kpi sobie z niej otwarcie Bask.

– Ta, z czterdziestu metrów po błędzie zawszonego bramkarza City – prychnęła Lol. 

– Jak to dobrze, że Lol jest w ciąży – doszedł wreszcie do tego Ramsey. – Przynajmniej nie pije.

– Lol jest w ciąży, a ja bym się chętnie napiła! – krzyknęła z drugiego pokoju Marta.

– Zrobiłeś jej ten test, Javi, zdrajco narodu baskijskiego?

– To chodź – zawołała Iza.

– Nie – przyznał.

– Nie. Nie będę patrzeć na Lols – burknęła.

– Czemu niby, sis? Ja tylko jestem w ciąży, na Mistrza! – zbulwersowała się Lola. – Javier, zrób!

– Bo mam cię dość, o! – odburknęła.

– Ona nie wie, o co chodzi, Lols… – przyznał Hiszpan.

– Mnie?! Jestem tylko głupszą bliźniaczką w ciąży z dylematem, kto jest ojcem mojego dziecka! – zakrzyknęła.

– Ja jestem! – odparł Ramsey.

– Dobra, mój błąd. Kto POWINIEN BYĆ ojcem mojego dziecka! Javier, uświadom ją.

– Tak, ciebie.

– Nie wiem, czy to dobry pomysł, Lols. Lepiej ty, ona jest na ciebie i tak wystarczająco cięta.

– Spierdalaj, Martínez. Mam ważniejsze dylematy, czy będę ciocią, czy nie. Tu się ważą losy mego dziecka! – zakrzyknęła.

– Ono jest też moje – przypomniał Ramsey.

– Do czasu!

– To nie. Dowiemy się za dziewięć miesięcy – burknął.

Lola westchnęła z politowaniem. Ogromnym, po czym oznajmiła:

– Sis, zrób test ciążowy, co? I myślisz, że lepszym ojcem byłby Max czy Zlatan?

– Test, jaki test? Max – Marta była spokojna chyba po raz pierwszy od... bardzo dawna.

– Martuś, idź nasikaj na to – podał jej test Javi. – Dla świętego spokoju.

– Ciążowy, skarbie – uśmiechnęła się kojąco Lola. O ile w ogóle tak można. – Czyli myślisz, że powinnam sfałszować test na ojcostwo, rozwieść Maxa, zostać panią Andrade i żyć długo i szczęśliwie?

– Ok, misiaczku.

– Panie Boże, czemuś ty mnie nią pokarał? – zapiał cicho Ramsey, chowając twarz w dłoniach.

– Taaak, jestem za – pisnęła z dala.

– TO DZIECKO JEST MOJE, DO KURWY NĘDZY! – zapiał wściekły Aaron. – TYLKO MOJE! JESZCZE RAZ MI WSPOMNISZ O TEJ CHOLERNEJ TYCZCE, A COŚ MU ZROBIĘ!

L. uśmiechnęła się z politowaniem, po czym wreszcie wtuliła w ramię piłkarza.

– Długo żeś się budził.

– Aaron, to było piękne – rozmarzył się Javier.

– I jak zadziałało – rozszczerzył się Walijczyk, przygarniając L. mocniej do siebie. – A mówiłem ci, sweety, że jesteś wciąż śliczna? 

No tak, rzygofilnej sielaneczki ciąg dalszy. A już się zapowiadało na ślicznym, dłuższy rozłamik, na jakiś kryzysik, czy coś w ten deseń. No bo co to by było za życie, gdyby było wiecznie rzygofilne?

– Jaaaavi, chyba wpadłam do kibla! – krzyknęła Marta.

Lola wybuchła śmiechem.

– Ty nic nie piłaś!

– Właśnie, Torres robi dziecko Izie, że znikli?

– Zniknęli, Aaronie – pouczył go Javi.

– Nie. Jeszcze.

– Na razie tylko namiętnie dolewa mi wina – sprostowała Iza.

– A ty też nie odmawiasz – dodał Piegus.

– JAVI! – pisnęła blondynka.

– Namiętnie, to on może robić coś innego! – zachichotała Lola. – Ale wiesz, Azza, Max lepiej całował mnie po szyi…

– Sí? – Baskowi nie chciało się wstawać.

– Lola, na inne namiętności będzie czas później – odparł Fernando, kolejny raz chwytając za butelkę.

Słuszna sugestia spowodowała, iż Ramsey natychmiast zabrał się do roboty najlepiej, jak potrafił.

– Już lepiej?

– O wiele – zapiała cicho Lola. – Javi, uratuj mi siostrę, jestem zajęta.

– Lols, osądź, co to jest – przydreptała Martunia z testem.

– Sądzisz, że ja się znam na testach ciążowych? – zdziwiła się Lola. – Ja nawet w sumie nie wiem, czyje jest to moje dziecko – po czym czule pogłaskała się po wydatnym brzuszku.

– Torres, tylko nie spijaj do nieprzytomności – poinstruował Walijczyk.

– Tak, tak sądzę. Jesteś w ciąży – Marta spojrzała ze złością na Lolę, bo miała już dość tej głupoty z jej strony. No ale po osobie pokroju ciężarnej szatynki chyba nie można oczekiwać jakiejkolwiek, choćby niewielkiej inteligencji. – Napiłabym się.

– Oczywiście, że nie. Chociaż Iza ma mocną głowę, jej tak łatwo nie ruszy – uśmiechnął się Nando.

– W sumie bycie w ciąży wymiata. Ustępują mi miejsca w metrze, jak jadę do Davida na obiad – rozszerzyła się znów szatynka. – I co ci wyszło?

– Obyś wiedział, co robisz – oświadczył Aaron z cieniem nabożnej prośby. 

– Ale wiesz, Aaron, nasze dziecko będzie kibicowała Jedynemu Słusznemu Klubowi – zaznaczyła nagle Lola.

– Athletic czy United?

Chwila ciszy.

– Dwóm Słusznym Klubom.

– Nie wiem. OSĄDŹŻE! – krzyknęła Marta.

– IZA, WEŹ JEJ OSĄDŹ – warknęła Lola.

– A ile jest kresek? – spytała dziwnym, rozmiękczonym głosem blondynka.

– Weź to i luknij – poleciła mądrzejsza z sióstr. – Wytarłam.

– No ja widzę trzy – stwierdziła ze śmiechem. – Będziesz miała półtorej dziecka – zawołała.

– ŚMIESZNE – prychnęła Marta.

Lola zaczęła się śmiać jak nawiedzona. Albo po prostu jak ona sama.

– Zadzwonię do Maxa, on osądzi!

– Pijana jest, nie słuchaj jej – polecił Torres.

– Włączyła się jej ironia.

– No tak, Max się zna, ma 3 córki – kpiła dalej.

– A skąd wiesz, że nie cztery? – prychnęła Lola. – Dzwonić, czy nie?!

– Ja pierdolę – jęknął Javi.

– Kogo pierdolisz? Martę, prawda? – zapytała głupio L.

– To też – uśmiechnął się zniewalająco.

Lol westchnęła, po czym sięgnęła po telefon. 

– Azza, sweetie, przyniesiesz mi szpinaku? – zapytała. Aaron poszedł więc, a Lola zaczęła dzwonić.

– Ja też chętnie zjem – zreflektowała się Marta.

Najpierw były trzy sygnały ciszy, a potem:

– Lola, skarbie! 

– Awww, tęsknisz za mną! 

– Baaardzo! Ale ty też?

– Baaardziej! A tak w sumie, weź mi powiedz, ile kresek ma na teście Marta.

– Czyli jak zawsze dzwonisz, bo coś chcesz.

– Kocham cię, ale to ważne. Mów! 

– A bo ja wiem? Lolcia, coś ćpałaś?

– W CIĄŻY, KURWA, JESTEM!

– Moje?

– Nie wiem! Ile kresek ma Marta?! 

– Pięć i pół. Idź spać. 

I się rozłączył.

– Konstruktywna rozmowa, nie ma co – pokiwała głową blondynka.

– Widzisz, jak on o mnie dba – zapiała Lola. – Kazał mi iść spać! Pewnie Zlatan coś znów chciał…

– To daje… – zamyśliła się Iza – …jakieś bliźniaki i trzy czwarte – po czym idiotycznie zarechotała.

– O, fajnie – ironizowała Marta.

– Iza, idź rób dzieci, a nie filozofujesz! – warknął Ramsey, wracając ze szpinakiem dla Loli i Marty. – Co powiedział Max?

– Nic interesującego.

– A co z moim dzieckiem? Tylko Torres i Ramsey mogą robić? – zapytał się Javier.

– Javier, jak tak bardzo chcesz dziecka, to weź jej ten test przetłumacz! – warknęła Lola. – Ramsey, całuj mnie!

– W takim razie, czy moja Marcia jest, czy nie jest zaciążona, biorę ją i spróbujemy jeszcze raz! – wymyślił Martínez. – Nie umiem. Do widzenia – wziął dziewczę na ręce i poszli do sypialni obok

– Do widzenia. Ramsey, idziemy się kąpać. Twój potomek mnie zmęczył – prychnęła Lola, po czym i oni się zmyli.

– Owocnego płodzenia! – dodał jeszcze Aaron.

– To co? Robimy dziecko! – postanowił Torres i zabrał Izę do sypialni.

– Bardzo śmieszne! – krzyknął Javi. Nie ważne, że akurat miał zamiar się właśnie tym zająć.

*koniec odcinka 5*